Jacek Kaczmarski - biografia - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Jacek Kaczmarski urodził się 22 marca 1957 roku w Warszawie. Jego rodzice (Anna i Janusz) byli malarzami, co wywarło wielki wpływ na jego późniejszą twórczość artystyczną. Ukończył w 1980 roku polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Jednak już jako uczeń XV Liceum Ogólnokształcącego im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie zaczął pisać wiersze, do których również komponował muzykę.

Po raz pierwszy wystąpił publicznie ze swoimi utworami na Warszawskim Jarmarku Piosenki w 1976 roku. Już w rok później został laureatem Studenckiego Festiwalu Piosenki w Krakowie dzięki pamiętnemu wykonaniu Obławy.

Po współpracy z kabaretem „Pod Egidą” Jana Pietrzaka, Kaczmarski wraz z przyjaciółmi – Zbigniewem Łapińskim i Przemysławem Gintrowskim – założył własny „Teatr na Rozdrożu”. W 1978 roku powstał pierwszy program artystyczny grupy zatytułowany Mury, który przyniósł im niezwykłą popularność, a tytułowa piosenka stała się hymnem „Solidarności” (wbrew woli Kaczmarskiego). Kolejne programy grupy nosiły tytuły Raj, Muzeum i Krzyk. Dwa ostatnie były inspirowane malarstwem.

W momencie wybuchu stanu wojennego Kaczmarski przebywał we Francji w ramach trasy koncertowej. Pozostał na emigracji, podczas której występował na całym świecie od Kanady po RPA. Część dochodów z tych koncertów przeznaczył na wspieranie podziemnych działań „Solidarności” w kraju. Wówczas nagrania z jego występów, a także kasety studyjne krążyły między sympatyzującymi z opozycją mieszkańcami Polski, zapewniając mu dożywotni status barda „Solidarności”.

Od 1984 roku współpracował z Radiem Wolna Europa, na którego antenie miał własną audycję – Kwadrans Jacka Kaczmarskiego. Dał się wówczas poznać jako świetny publicysta, dlatego wkrótce powierzono mu prowadzenie popularnego programu Fakty, wydarzenia, opinie. Z Radiem Wolna Europa związał się na dziesięć lat, czyli do momentu oficjalnego rozwiązania stacji. Na emigracji w Monachium wciąż pisał i nagrywał nowe utwory, jego albumy ukazywały się regularnie do 1989 roku.

Po przemianach ustrojowych z przełomu 1989-1990 roku Kaczmarski powrócił do ojczyzny. Natychmiast wznowił współpracę z Łapińskim i Gintrowskim, czego efektem były bijące rekordy popularności trasy koncertowe i nowe płyty. W 1994 roku zadebiutował jako prozaik autobiograficzną powieścią Autoportret z kanalią.

W 1995 roku ponownie wyemigrował. Wraz z rodziną osiedlił się w Australii. Szybko odnalazł się w nowym otoczeniu, co zaowocowało kolejnymi tekstami, płytami i powieściami. Polskę odwiedzał regularnie. Wiązało się to głównie z występami lub promocją nowych albumów, za które otrzymywał wiele nagród i wyróżnień, w tym Złotych Płyt.

W 2001 roku zdiagnozowano u Kaczmarskiego raka przełyku. Poeta, muzyk i prozaik zmarł 10 kwietnia 2004 roku w szpitalu w Gdańsku. Jego prochy złożono w Alei Zasłużonych na warszawskich Powązkach. Za swój wkład w walkę o wolność Polski został uhonorowany pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Charakterystyka twórczości Jacka Kaczmarskiego
2  Rejtan, czyli raport ambasadora - analiza i interpretacja
3  Somosierra - analiza i interpretacja



Komentarze: Jacek Kaczmarski - biografia

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: